Defne şampanya kadehini sıkıca tuttu. Aslı'nın gülümsemesi hâlâ aklındaydı; salonun konuşmaları bir anda sönmüştü. Selin dirseğini dürttü. "O kadın neyin peşinde?"

"Bilmiyorum," dedi Defne. "Kaya'nın yüzü değişti."

"Gördüm," dedi Selin, Aslı'yı işaret ederek. "Eski ortakmış. Bir sırrı var gibi."

Kaya yanlarına döndü, gergindi. "Aslı'yı başından savdık," dedi kısa ve kesik. Defne kaşlarını kaldırdı. "Savdık mı? Az önce kulağına bir şeyler fısıldadı."

Kaya'nın çenesi kasıldı. "İş konuştuk."

"İş," diye tekrarladı Defne, inanmaz bir tonda. Kaya yanıt vermeyip Aslı'nın gidişini izledi.

Selin kolundan çekti: "Hadi, hava alalım." Terasta gece serinliği çarptı; şehir ışıkları aşağıda titreşiyordu. Defne derin bir nefes aldı, parmakları kadehte sıkışmıştı.

"Kaya'nın annesi de burada," dedi Selin, köşeyi işaret ederek. Defne baktı: yaşlı kadın siyah bir elbiseyle koltuğa oturmuş, etrafı süzüyor, bakışı ona değince ifadesi kıpırdamadı.

Defne iç sıkışmasını bastırdı. "Gitmem gerek," dedi ve Selin'le birlikte salona döndü.

Kaya annesinin yanına eğildi; kadın uzun baktıktan sonra konuştu. "Demek sen Defne'sin." Sesi kuru ve mesafeliydi. "Oğlumun... sözleşmesi."

Defne'nin midesi burkuldu. "Memnun oldum," dedi kısa. Kadının dudakları hafifçe kıvrıldı ama bu gülümseme değildi.

"Umarım neye bulaştığının farkındasındır," dedi kadın ve arkasını döndü.

Kaya kolundan çekti, kenara çekti onu. "Annem zordur, boş ver." Sesi yorgundu; sonra bakışlarını Defne'ye çevirdi. "Bu gece gerçekten iyi iş çıkardın. Sahte olduğunu unutturacak kadar."

Defne durdu; iltifat beklenmedikti. "Teşekkür ederim," fısıldadı, sesi titredi.

Gece bittiğinde Defne evine döndü. Ayakkabılarını çıkardı, yatağa yığıldı. Telefon ekranı karanlıkta yandı: Kaya'dan mesaj — "Konuşmamız lazım."