Sözleşmeli Aşkın Bedeli

Defne, patronu Kaya'nın ofisinde titreyen ellerle sözleşmeye bakıyordu. Kalın kâğıdın kokusu keskin. Parmak uçlarındaki uyuşma dirseğine sıçradı.

Kaya karşısında, gömleğinin kollarını sıvamış, bir dirhem gerilim yok. "İmza atman yeterli," dedi.

Defne yutkundu. "Sahte nişanlılık mı? Ciddi olamazsın."

"Ben ciddiyim." Kaya arkasına yaslandı; döner koltuğun sesi ofisi doldurdu. "Miras şartı: üç ay. Sonra herkes yoluna."

"Beni neden seçtin?"

"Ofisteki en çaresiz sensin," dedi Kaya, dudaklarında ince bir gülümseme. "Ve en az soru soran."

Defne'nin midesi kasıldı. Annesinin hastane faturaları, rakamların arasındaki sıfırlar gözlerinin önüne geldi. Nefesi daraldı.

"Hayır." Kâğıdı itti. "Kendimi satmıyorum."

Kaya kaşını kaldırdı. "Satmıyorsun, kiralıyorsun. Fark var."

Defne çıktı; asansörde aynadaki solgun yüzüne baktı. Gözleri, annesinin serum şişesindeki son damlayı hatırladı.

Öğle arasındayken kafeteryada Selin masaya vurdu. "Deli misin? O adamla üç ay mı? Sözleşme seni yer."

"Param yok, Selin." Defne daha fazla söyleyemedi. "Annem..." Sesinin kırılığı masada yankılandı.

Selin sustu, elini tuttu. Parmakları buz gibiydi.

Akşamüstü Defne tekrar ofisteydi. Kapıyı tıklattı; içeriden tok bir "Girin" geldi. Masaya yürüyüp kalemi aldı. Mürekkebin ıslak hattı kâğıdı yararken, adının yanında durdu.

Kaya imzayı inceledi, gözlerinde zafer parladı. "Anlaştık."