4. Bölüm Meydandaki sessizlik öylesine ağırdı ki kimse nefes almaya cesaret edemiyordu. Şehmus Ağa'nın elindeki mektup titremiyordu ama Berfin'in bütün dünyası sarsılıyordu. Yaşlı adam gözlerini satırlardan ayırmadan okumaya devam etti. "Berfin, Erdem ailesinin kızı değildir. Gerçek babası yıllar önce öldüğü sanılan Tahir Varlı'dır." Kalabalığın içinden uğultular yükseldi. Berfin kulaklarına inanamadı. Varlı soyadı, Sancar'ın ailesine aitti. Bu yalnızca şaşırtıcı bir gerçek değildi; yıllardır süren düşmanlığın temelini sarsabilecek kadar büyük bir sırdı. Gülistan Hanım ağlayarak öne çıktı. Yıllardır sakladığı yük artık omuzlarından düşüyordu ama yerine daha ağır bir korku gelmişti. Herkesin gözleri onun üzerindeydi."Yalan söylemek istemedim," dedi titreyen sesiyle. "Ama o zamanlar başka çarem yoktu." Şehmus Ağa sertçe bastonunu yere vurdu. "Gerçeği anlat!" Kadın gözlerini kapattı. Yıllar önce başlayan hikâyeyi anlatmaya başladı. Tahir Varlı ile birbirlerini sevmişlerdi. Ancak iki aile arasındaki kan davası yüzünden birlikte olmalarına izin verilmemişti. Tahir öldürüldüğünde ise hamile olduğunu öğrenmişti. Kızını koruyabilmek için onu kendi soyadından uzak büyütmüş, sırrı herkesden saklamıştı. Kalabalık donmuştu. Berfin ise sadece Sancar'a bakıyordu. Sancar'ın yüzünde ilk kez gerçek bir şaşkınlık vardı. Çünkü bu gerçek yalnızca Berfin'in hayatını değil, onun hayatını da değiştiriyordu. Artık düşman ailesinin kızı değildi. Aynı kandan geliyorlardı. Ama tam o sırada Hazar öne çıktı. Yüzündeki ifade herkesi durdurdu. "Bu mektubun tamamı okunmadı." Şehmus Ağa kaşlarını çattı. "Mektubun devamı var." Hazar elindeki ikinci sayfayı çıkardı. Meydandaki sessizlik daha da derinleşti."Ve Tahir Varlı'nın ölümünden sorumlu kişinin adı burada yazıyor." Bu kez bütün gözler Sancar'a döndü. Çünkü yıllardır ailesine anlatılan hikâyeye göre Tahir'i düşman aile öldürmüştü. Fakat Hazar'ın yüzündeki ifade bunun doğru olmadığını söylüyordu. Sancar yavaşça mektubu elinden aldı. Satırları okudukça yüzündeki sertlik yerini öfkeye bıraktı. Son satıra geldiğinde çenesi kilitlendi. Berfin ilk kez onun bu kadar sarsıldığını görüyordu. "Kim?" diye fısıldadı.Sancar başını kaldırdı. Gözleri doğrudan Şehmus Ağa'ya çevrildi. Ve meydandaki herkesin duyacağı şekilde konuştu: "Babamı öldüren kişi düşman aile değilmiş." Şehmus Ağa'nın yüzündeki renk çekildi. Sancar bir adım daha attı. "Babamı öldüren kişi... kendi aşiretimizin içindeymiş." Meydanda panik büyürken uzaklardan gelen başka bir araç konvoyu dikkatleri dağıttı. Kimsenin tanımadığı siyah araçlar konağın önünde durdu. Araçlardan inen adamlardan biri doğruca Berfin'e baktı. Sonra hiç kimsenin beklemediği bir cümle kurdu: "Yıllardır seni arıyoruz." Ve cebinden çıkardığı eski bir fotoğrafı havaya kaldırdı. Fotoğraftaki küçük kız... Berfin'in çocukluk fotoğrafıydı.