Hakan’ın adımları kapının hemen önünde durdu. Odadaki hava saniyeler içinde barut fıçısına döndü. Demir, dudaklarını boynumdan çekmedi; aksine, tehlikenin verdiği o sapkın hazla tenimi daha derin emdi. Ağzımdan çıkacak en ufak bir inilti kapının ardındaki kocamı içeri fırlatacaktı.

Elimi Demir’in ağzına kapamaya çalıştım ama o, elimi yakalayıp parmaklarımı kendi dudaklarının arasına aldı, gözlerimin içine bakarak dilini parmak uçlarımda gezdirdi. Bu hareket, tüm bedenimi ateşe vermeye yetti. Kapının kolu aşağı yukarı hareket etti. Hakan kapıyı zorluyordu. "Kilitli..." dedi Hakan dışarıdan, kendi kendine söylenerek. "Aylin, ses ver, orada mısın?" Demir, sırtımı kapıya daha da bastırdı.

Kalçalarımın altına giren güçlü elleri beni havaya kaldırdı, bacaklarımı beline dolamak zorunda kaldım. Elbisem yukarı sıyrılmıştı, aramızdaki tek engel iç çamaşırımdı.

Demir, nemli dudaklarını kulağıma yasladı. "Kocana cevap ver güzelim," diye fısıldadı, kalçalarıyla bana doğru sert bir baskı uygularken. "Yoksa kapıyı kırıp bizi bu halde görmesini sağlayacağım." Nefesim tamamen kesilmişti, Demir’in içimi eriten baskısıyla dudaklarımdan zevk dolu bir hıçkırık kaçmak üzereydi.

Hakan kapıya vurmaya başladı: "İçeride kim var? Açın şu kapıyı!" ve Demir tam o anda parmaklarını elbisemin altına, çamaşırımın kenarından içeri kaydırdı.