Demir'in parmakları sıcak tenimde gezinirken, gözlerimi sımsıkı kapattım. İçimdeki arzu ve dışarıdaki tehlike zihnimi tamamen felç etmişti. "Buradayım Hakan!" diye bağırdım nihayet, sesimin titremesini bastırmak için insanüstü bir çaba sarf ederek. "Elbisemin fermuarı sıkıştı... Kendim halletmeye çalışıyorum." Dışarıda kısa bir sessizlik oldu. Demir, bu yalanıma karşılık boynuma küçük, ıslak bir ısırık daha bıraktı. İnlememek için alt dudağımı dişledim. "Tamam, acele et. Demir Karahan'la yeni projeyi konuşmamız gerek, adam ortalıkta yok," dedi Hakan. Adımlarının uzaklaştığını duyduğumuzda, ciğerlerime nihayet hava doldu. Demir beni yavaşça yere indirdi ama bedenimi serbest bırakmadı. Sırtımı kapıya yaslamış, kollarını iki yanıma dayamıştı. "Gördün mü?" dedi alaycı bir fısıltıyla. "Kocan burnunun ucundaki günahı bile göremeyecek kadar kör." "Sen bir canavarsın," dedim nefes nefese. "Ve sen bu canavara teslim olmak için can atıyorsun," dedi, elini yanağıma koyup başparmağıyla dudaklarımı ezerek. "Yarın saat ikide, sana göndereceğim adrese gel Aylin. Gel ki kocanın seni satmak üzere olduğu o borç senetlerini yok edeyim." Demir cebinden çıkardığı lüks bir rezidansın anahtarını elbisemin göğüs dekoltesinden içeri, çıplak göğüslerimin arasına kaydırdı.