BİR DELİNİN SON DEFTERİ

14 Ekim

Bugün bir insanın ne zaman değiştiğini düşündüm.

Bence insan bir anda değişmiyor. Önce bazı şeylere eskisi kadar gülmüyor. Sonra eskiden sevdiği insanları aramıyor. Bir süre sonra da kimseye kendini anlatma ihtiyacı duymuyor.

En sonunda susmayı öğreniyor.

Ben susmayı çok geç öğrendim.

Eskiden herkese inanırdım. Birinin gözlerime bakarak yalan söyleyebileceğini, sevdiğini söyleyen birinin canımı bu kadar acıtabileceğini düşünmezdim.

Yanılmışım.

İnsanlar bazen en güzel cümlelerinin arkasına en çirkin niyetlerini saklayabiliyor.

Bugün sokakta yaşlı bir kadın gördüm. Elinde küçük bir poşet, yüzünde yorgun bir ifade vardı. Yanından geçen kimse ona bakmadı. Herkes bir yere yetişmeye çalışıyordu.

Acaba onun da eve gidince anlatacağı bir hikâyesi var mıydı?

Belki de yıllardır kimseye anlatamadığı şeyleri vardı.

Bunu düşününce kendimi ona yakın hissettim.

Çünkü ben de bazen yalnızca birinin durup gerçekten nasıl olduğumu sormasını istiyorum.

Ama insanlar artık cevapları dinlemek için soru sormuyor.

Neyse…

Bu defteri neden tuttuğumu açıklamam gerekiyor sanırım.

Unutmak istemediğim için.

Yaşadığım hiçbir şeyi, bana yapılan hiçbir kötülüğü, bir zamanlar mutlu olduğum günleri bile unutmak istemiyorum.

Çünkü insan geçmişini unutunca kendisini de kaybediyor.

Bugün ilk sayfaya bir cümle yazdım:

"Bir gün beni tanımak isterseniz, insanlara anlattıklarıma değil, bu deftere yazdıklarıma bakın."

Belki bir gün biri okur.

Belki de hiç kimse okumaz.

Ama artık anlatmaya karar verdim.

Yarın size hayatımda tanıdığım ilk büyük yalancıdan bahsedeceğim.

Onu çok sevmiştim.