BİR DELİNİN SON DEFTERİ

Name: BİR DELİNİN SON DEFTERİ
Author: Anahata

Gizem / Gerilim

1 okunma15 bölüm · ~3 saat🌹 Romantik

Herkesin anlatacak bir hikâyesi vardır. Benimkini kimsenin dinlemediği zamanlarda yazmaya başladım. İnsanları, kaybettiklerimi, sustuklarımı ve içimde biriktirdiğim her şeyi… Bu defterde hiçbir şey unutulmadı. Çünkü bazı gerçekler, insan öldükten sonra bile ortaya çıkmayı bekler. Bu, bir kadının son defteri. Peki, son sayfayı kim okuyacak?

İnsan bazen yaşadıklarını unutmak için değil, bir daha kimsenin onları inkâr edememesi için yazar. Bu defterde bir kadının düşünceleri, hatıraları, kırgınlıkları ve kimseye anlatamadığı gerçekler var. İnsanların yüzlerine sakladıkları maskeler, sevginin ardına gizlenen ihanetler, yarım kalmış hayatlar ve zamanla sessizliğe dönüşen çığlıklar… Her sayfa başka bir anıyı, her satır başka bir gerçeği taşıyor. O, hayatı anlamaya çalışan bir kadın. İnsanları gözlemliyor, sorguluyor, hatırlıyor ve yazıyor. Bazen bir yabancının bakışında kendi geçmişini buluyor, bazen tek bir cümlede yıllardır taşıdığı bir acıyı yeniden yaşıyor. Fakat bu defterde yazılanların hepsi göründüğü gibi mi? Bazı sayfalar neden bu kadar yarım? Bazı anılar neden hiç tamamlanmıyor? Ve en önemlisi, bu satırlar kimin eline geçecek? Çünkü her defterin bir yazarı vardır. Ama her yazarın hikâyesini anlatmaya zamanı yetmez. Bazen geriye yalnızca kelimeler kalır.

Uygulamada Oku

Okumaya Başla →

İlk 5 bölüm web'de ücretsiz · toplam 15 bölüm

1. Bölüm

İNSANLARIN SAKLADIĞI ŞEYLER

14 Ekim

Bugün bir insanın ne zaman değiştiğini düşündüm.

Bence insan bir anda değişmiyor. Önce bazı şeylere eskisi kadar gülmüyor. Sonra eskiden sevdiği insanları aramıyor. Bir süre sonra da kimseye kendini anlatma ihtiyacı duymuyor.

En sonunda susmayı öğreniyor.

Ben susmayı çok geç öğrendim.

Eskiden herkese inanırdım. Birinin gözlerime bakarak yalan söyleyebileceğini, sevdiğini söyleyen birinin canımı bu kadar acıtabileceğini düşünmezdim.

Yanılmışım.

İnsanlar bazen en güzel cümlelerinin arkasına en çirkin niyetlerini saklayabiliyor.

Bugün sokakta yaşlı bir kadın gördüm. Elinde küçük bir poşet, yüzünde yorgun bir ifade vardı. Yanından geçen kimse ona bakmadı. Herkes bir yere yetişmeye çalışıyordu.

Acaba onun da eve gidince anlatacağı bir hikâyesi var mıydı?

Belki de yıllardır kimseye anlatamadığı şeyleri vardı.

Bunu düşününce kendimi ona yakın hissettim.

Çünkü ben de bazen yalnızca birinin durup gerçekten nasıl olduğumu sormasını istiyorum.

Ama insanlar artık cevapları dinlemek için soru sormuyor.

Neyse…

Bu defteri neden tuttuğumu açıklamam gerekiyor sanırım.

Unutmak istemediğim için.

Yaşadığım hiçbir şeyi, bana yapılan hiçbir kötülüğü, bir zamanlar mutlu olduğum günleri bile unutmak istemiyorum.

Çünkü insan geçmişini unutunca kendisini de kaybediyor.

Bugün ilk sayfaya bir cümle yazdım:

"Bir gün beni tanımak isterseniz, insanlara anlattıklarıma değil, bu deftere yazdıklarıma bakın."