SENTETİK EMPATİ BİRİMİ

Gece olduğunda düğün bütün mutluluğuyla başlamıştı. Tuğçe durmadan etrafta koşturuyor eksik olmaması için çabalıyordu.

Konuklar bir bir yemeklerini yedi, çalan müziklerle eğlendi. Düğün bittiğinde etrafın toparlanmasıyla da zaman geçti. Eve dönüşü gecenin birini bulmuştu. Mahallenin girişinde araçtan inip yaya yürümeye devam etti.

Yanında duran araçla bir an korkup havaya sıçradı. ‘’Korkuttum mu?’’ dedi Furkan ciddi yüzüyle.

‘’Biraz.’’ diyen Tuğçe araba camından gördüğü yüze baktı. Komşusunun oğluydu, kendisiyle aynı yaşlardaydı.

‘’Gece vakti tek yürüme bırakayım eve.’’

Tuğçe karşı koymadı. Ön tarafın kapısını açıp oturdu. ‘’Sen de geç saate kalmışsın.’’

‘’Dükkanı anca kapattım.’’ dedi Furkan.

‘’Para kazanmak zor.’’ Tuğçe iç çekti. Mahallenin belli bir noktasında araba durdu. ‘’Teşekkür ederim. İyi geceler.’’

‘İyi geceler.’’ Furkan arabasından inen genç kızın eve girmesini bekledi. Kapının kapandığını görünce kendi evi için çok kısa bir yol daha gitti.

Tuğçe üzerini değiştiğinde yorgun halde yatağa yattı. Yastıkla buluştuğu an uyumuştu. Yarın düzenlenmeyi bekleyen bir nişan organizasyonu vardı. Nişanlanacak kız zor bir müşteriydi.

Sabah uykusunu alamadan gözünü evin çalan ziliyle açtı. ‘’Uyuyacaktım.’’ diyerek ayaklarını sürüyerek kapıya ilerledi. Saçları birbirine girmiş, karışmıştı. Kapıyı açarken esniyordu. Komşulardan biri kesin sabah kahvaltısı için börek falan getirmişti.

Kapıyı açtığında gördüğü yabancı yüzle duruşunu dikleştirdi. ‘’Buyurun.’’ dedi meraklı bakışlarla.

Kadın güler yüzüyle, ‘’Merhaba!’’ diyerek elini uzattı sonra aniden geri çekti. ‘’Özür dilerim dokunmak yoktu.’’

‘’Siz kimsiniz hanımefendi?’’ Tuğçe anlamamış halde bakıyordu.

‘’Ben Mehtap, Sentetik Empati Birimi’ne bağlı çalışıyorum. Sizinle hastalığınız konusunda konuşmak istiyorum.’’ diye açıkladı.

Tuğçe’nin bakışlarındaki bilinmezlik derinleşti. ‘’Siz kimsiniz ve sağlık durumumu nasıl biliyorsunuz?’’

Mehtap Hanım’ın yüzünde bir gülümseme oluştu. ‘’Sizin gibi sağlık yönünden psikolojik rahatsızlığı olan ve iyileşme konusunda çözümsüz kalan kişilere ulaşıyoruz. Sadece yarım saatinizi ayırırsanız ayrıntılı konuşalım.’’

Tuğçe başını biraz uzatıp etrafa baktı. ‘’Dolandırıcı mısınız? Hırsız mısınız? Evimi soyup beni öldürecek misiniz?’’

Mehtap Hanım personel kimlik kartını çıkardı. ‘’Hiçbiri değilim. Sadece bir bilim insanıyım.’’

Tuğçe elinin kartı tutan ele değmemesine dikkat ederek alıp baktı.

Mehtap AKAR

Sentetik Empati Birimi

Bilişsel Yansıma ve Nöral Modelleme Direktörü

‘’Bu ne demek?’’ diye sordu.

‘’Oturup konuşabilir miyiz?’’

Tuğçe biraz ürkekçe kapıyı açıp eve davet etti. Mehtap Hanım gösterilen yolda ilerleyip salondaki koltuğa oturdu. Tuğçe kartını geri verdiğinde alıp çantasına koydu.

‘’Uykumdan uyandırdınız umarım değecek bir sebebiniz vardır.’’

Mehtap Hanım tabletini çıkarıp birkaç yere dokunduktan sonra ekranı Tuğçe’ye çevirdi. ‘’Bir süredir bir araştırma içerisindeydik. Laboratuvar testlerini tamamladık insanlı deney sürecine geçmek için bizimle işbirliği yapacak kişiler arıyoruz.’’

‘’Ne için daha açık olur musunuz?’’

‘’Psikolojik hastalığını biliyoruz Tuğçe. Senin gibi görüştüğümüz birkaç hasta daha var. Hepinizin durumu belli bir travmaya bağlı, bu travma sonucu farklı hastalıklara sahipsiniz ve travmanızın kaynağı bilinmesine rağmen bunu ne terapiler ne de ilaçlar çözüme ulaştıramamış.’’

‘’Siz benim sağlık kayıtlarıma nasıl ulaştınız? Bu tür bilgiler gizlidir, size veremezler.’’ Tuğçe öfkelenmeye başlamıştı. Bunu yapamazlardı!

Mehtap Hanım devam etti. ‘’Birçok bilgiye araştırma kapsamında iznimiz var ama merak etme bu bilgiler bizde gizlidir.’’

‘’Benden ne istiyorsunuz?’’ diye sordu Tuğçe. ‘’Geliş amacınızı hâlâ anlayamadım.’’

‘’Empati kurabilen bir yapay zeka modeli geliştirdik. Amacımız senin durumunda olan insanlarla empati yaparak ortaya çıkan hastalıkları yok etmenin bir yolunu bulmak.’’

Tuğçe bir an söyleneni anlamaya çalıştı. ‘’Ne yani ben sizin geliştirdiğiniz bir yapay zeka ile psikoloğumla konuşur gibi konuşacağım ve o da benim nasıl iyileşeceğimi söyleyecek öyle mi?’’

‘’Öyle de denebilir.’’ diyerek gülümsedi Mehtap Hanım. ‘’Bu yapay zeka seninle vakit geçirecek, günlük rutinini öğrenecek, hayatını öğrenecek, sıradan olaylara verdiğin tepkileri analiz edecek ve beyninin tam olarak nasıl işlediğini anladığında iyileşmeye giden yolda seni yönlendirecek.’’

‘’Bu gerçekten mümkün olabilir mi?’’ Tuğçe içinde büyüyen ümidi fark etti. İyileşmeyi çok isterdi. Hayatı bu şekilde tülden kafes içindeydi. Birilerine temas etmemek için istediği gibi giyinemiyordu. Anne babasına doyasıya sarılamıyordu.

‘’Laboratuvar testlerimiz başarılı oldu ama gerçek hastalar üzerinde başarılı olup olmayacağını sizlerle test edeceğiz tabii kabul edersen. Senin dışında iki kişiyle anlaştık sen de kabul edersen üçüncü deneğimiz olacaksın.’’

‘’Denek deyince kendimi tuhaf hissettim.’’ Tuğçe ilk defa tebessüm etti. ‘’Denemek isterim. Bu hastalıkla yaşamak çok zor.’’

Mehtap hanım tabletindeki açık yapay zekayı kapatıp sözleşmenin olduğu forma girdi. ‘’Bunu imzalarsan anlaşmayı yapmış oluruz ama bu tamamen gizlilik içinde kalacak. Bütün testler tamamlanmadan bizler gerekli patenti şirketimiz adına almadan hiç kimse bilmeyecek. Rakip firmaların yapay zekamıza ulaşmasını göze alamayız. Eğer bir kişiye bile söyleyecek olursan yüklü miktarda tazminat ödemek zorunda kalırsın.’’

Tuğçe tableti alıp sözleşmede yazanları okumaya başladı. İstenilen tazminat miktarı çok fazlaydı ama sır tutma konusunda hastalığı sayesinde iyiydi. Üç aydan önce vazgeçiyorum diyemezdi. Yapay zekayı üç ay kullanmak zorundaydı ve altı ayı geçerse hastalığı iyileşmemişse deneme sonlandırılacaktı. Kendisinden bu süreçte herhangi bir ücret talep etmedikleri gibi ücret de vermeyeceklerdi.

‘’Nasıl imzalayacağım?’’ diye sordu.

Mehtap Hanım alt taraftaki yeri gösterdi. ‘’Buraya parmağını tut, parmak izini okuyacak.’’

Tuğçe parmağını gösterilen yere bastırdı. Altında beliren mor ışığı gördü sonra beliren parmak izlerini.

Mehtap Hanım çantasından çıkardığı saati uzattı. ‘’Bunu bileğine tak ve biz söylemeden asla çıkarma.’’

‘’Tamam.’’ Tuğçe saati bileğine taktı. Mehtap Hanım’ı yolcu etti.

Bileğindeki saate baktı. Kendisini takip edecek olan yapay zeka bu muydu? Gerçekten işe yarayacak mıydı? İyileşmesini sağlayacak mıydı?