Yemeğin ardından kendimi lavaboya atmam, tamamen bir hayatta kalma refleksinden ibaretti. Dar koridoru geçip lüks, loş ışıklı banyoya girdiğimde titreyen ellerimle suyu açtım. Suyu yüzüme ve boynuma çarpıp, aynadaki o darmadağın olmuş, kızarmış yanaklarıma bakarken nefesimi düzene sokmaya çalışıyordum. Toparlan Sienna. O senin kardeşinin nişanlısı. Bu deliliğe bir son vermelisin.

Derin bir nefes alıp kağıt havluya uzandığım anda, kapının tok bir sesle kapanıp kilidinin iki kez döndürüldüğünü duydum.

Kanım dondu. Aynadaki yansımamın hemen arkasında, o heybetli karanlık siluetiyle Killian duruyordu.

"Killian! Delirdin mi sen?" diye fısıldadım dehşet içinde. Sesimi yükseltmekten korkuyordum. "Chloe dışarıda, ailemiz dışarıda! Çık hemen buradan!"

Hiçbir şey söylemeden üzerime doğru yürüdü. Adımları yavaş, kesin ve tehditkardı. Geriye doğru bir adım atmaya çalıştım ama sırtım çoktan soğuk mermer lavaboya yapışmıştı. Kaçacak hiçbir yerim kalmayana kadar yaklaştı. İki iri elini mermer tezgaha, kalçalarımın hemen iki yanına koyarak beni kollarının arasına hapsetti.

"Dışarıda kimin olduğu umurumda mı sanıyorsun?" diye fısıldadı. Sesi karanlık, kışkırtıcı ve boğuk bir tonda çıkıyordu. Burnuma dolan o tanıdık kokusu başımı döndürürken, dudakları boynumun hemen milimetrelerce uzağında durdu. Aldığı her nefesi tenimde hissediyordum. "Bütün gece o masada bana nasıl baktığını, parmaklarım tenindeyken nasıl titrediğini hissettim Sienna."

"Hayır..." dedim ama sesim bir itirazdan çok bir yakarış gibiydi.

"Beni o küçük kız kardeşinden çok daha fazla istiyorsun," diyerek dudaklarını çeneme sürttü. "Ve içindeki bu açlığın, seni de benim kadar çıldırttığını görebiliyorum."

Onu göğsünden itmek, oradan kaçmak istedim. Ama dudakları boynumdaki o hassas noktaya sertçe kapandığında, zihnimdeki tüm doğrular ve yanlışlar cam kırıkları gibi etrafa saçıldı. Dudaklarımdan dökülen tek şey, aciz ve ona tamamen teslim olmuş bir inilti oldu.