Ertesi gün, Chloe’nin düğün öncesi arkadaşları ve aile için düzenlediği o lüks kokteyle katılmak zorundaydım. Bütün gece uyumamış, tavana bakarak Killian'ın tenimde bıraktığı o yakıcı izleri zihnimden silmeye çalışmıştım. Ama başaramamıştım. Ona karşı koyabilmek için zihinsel olduğu kadar fiziksel bir kalkana da ihtiyacım vardı. Aynanın karşısına geçip kendime yeni bir yüz, sarsılmaz bir duvar inşa etmeye karar verdim.

Dolabımdan, vücudumu sıkıca saran, hatlarımı kusursuzca ortaya çıkaran ama hiçbir açık vermeyen siyah, şık bir tulum çıkardım. Kumaşı tenimden adeta ikinci bir deri gibi akıyordu. Aynanın karşısında makyajımı yaparken, boynumdaki o görünmez ama varlığını hissettiğim dudak izlerini gizlemek istercesine, boğazımı sıkıca saran kalın, metal bir choker boyunluk taktım. Soğuk metal tenime değdiğinde irkildim. Bu benim zırhımdı. Bugün o masum, sessiz görsel sanatlar öğretmeni yoktu; dokunulmaz, buz gibi bir kadın olmalıydım.

Kokteylin yapıldığı deniz kenarındaki malikaneye adım attığımda, etraf şampanya kadehleri ve sahte gülümsemelerle doluydu. Chloe beni gördüğünde çığlık atarak yanıma koştu. "Tanrım, Sienna! İnanılmaz görünüyorsun! O siyah tulum ve boyunluk... Çok iddialı!"

Gülümsemeye çalıştım ama bakışlarım kalabalığın içinde istemsizce o karanlık silueti arıyordu. Ve onu bulmam çok sürmedi. Killian, salonun diğer ucunda, bir elinde viski bardağıyla duruyordu. Gözleri üzerime kilitlendiği an, salondaki diğer tüm sesler uğultuya dönüştü. Baştan aşağı beni, özellikle de boynumdaki o metal zırhı süzdü. Gözlerinde beliren o tehlikeli, alaycı pırıltı kanımı dondurdu. Zırhımı görmüş ve şimdiden onu nasıl parçalayacağının planlarını yapmaya başlamıştı.